Oj mój blogu, zaniedbuję Cię ostatnio. No ale jak ubrać w słowa myśli, które nawet we własnej głowie nie tworzą jeszcze jakiegoś konkretnego kształtu... W mojej głowie chaos, któremu nie chcę ulec, ale coraz bardziej ten chaos kusi, z każdym dniem myśl o wolności myślowej staje się coraz bardziej kusząca...

Kiedyś pisałem o czymś ważnym dla mnie, o czymś czego pokonać nie mogłem, o błędach, których wymazać się nie da. Udało się w końcu, stałem się takim jakim chciałem, podniosłem się z upadku i choć nadal stąpam po krawędzi, to jednak mam wrażenie, że nie spadnę... Wiem jak jest na dnie tej przepaści i strach przed ponownym ujrzeniem dna trzyma mnie na właściwym poziomie. Jednak to jeszcze nie koniec, jeszcze muszę odzyskać moje skrzydła, bo anioł bez skrzydeł, to żaden anioł. Ktoś mi kiedyś je skradł, wyrwał brutalnie z moich pleców, długo rozpaczałem, tak oto stałem się Sansenoi'm - aniołem bezskrzydłym... Tylko problem w tym, że ich odzyskanie nie jest proste, bo nie wiem, gdzie zostały ukryte, przez co badam każdą z możliwych ścieżek, wiele z nich prowadzi donikąd...  Ciekawe też, czy jak je w końcu znajdę, to czy będą jeszcze do mnie pasowały???

Czuję się samotny, samotny w swoim poszukiwaniu. Czemu ludzie słuchają, ale tak na prawdę nic do nich nie dociera? I czemu ze wszystkich możliwych darów życia, musiałem dostać akurat serce z kamienia? Dobrze, że nie jestem nieśmiertelny, to by była dopiero udręka...

Piosenka skradziona z bloga Szki-ty ;) Wybacz, ale jakoś uwiodła mnie ta piosenka i musiała się znaleźć tu... jest taka... taka anielska ;)